Als ik zeg strontvlieg, wat zie jij dan? Een metaalblauwgroene vlieg? Dat is wat ik voor me zag. Fout dus. Nee, de strontvlieg is een jongen met gouden lokken, type surfgod, maar zonder dat gladde lijf. Denk nu aan je zachtste teddybeer ooit. Zo mooi en lief ziet de strontvlieg eruit. De jongens dan, de meisjes zijn grijzig.

De Latijnse naam is Scathophaga (poep-etend) stercoraria, maar wat die Romeinen nog niet wisten, is dat de strontvlieg helemaal geen poep eet. Die eet nectar van bloemen en vult dat aan met vliegenvlees. Wist je trouwens dat onze appels en aardbeien niet zo lekker zouden zijn zonder vliegen? Het blijkt dat de oogst beter is als er, naast bijen, andere insecten betrokken zijn bij de bevruchting. Hoe dat kan is onduidelijk, maar kennelijk hebben vliegen toch iets wat bijen niet hebben.

credits foto: vrienden van het bentwoud

Goed, de strontvlieg eet dus geen poep, maar is er wel dol op. Kijk nou eens even naar de foto, hoe prachtig zijn goudgele vachtje afsteekt tegen het glimmende grijsgroen van de schapenvlaai. Als jij een vrouwtjesvlieg was zou je ook meteen smoorverliefd zijn.

Gaan mensen naar de kroeg voor nieuwe liefdes, strontvliegen gaan naar de drek om te speeddaten. Is er een match, dan zoeken ze een rustig plekje voor een vluggertje.

Het vrouwtje legt daarna zo’n honderdvijftig vuilrode langwerpige eitjes (nou ja, lang; een millimeter) in de poep. Aangezien vlaaien nogal nat zijn en het niet de bedoeling is dat het jonge grut direct verzuipt in de drek, hebben de eitjes vleugeltjes. Zoals je vroeger bleef drijven in het zwembad met die knaloranje vleugeltjes om je bovenarmen, die knepen in je velletje als ze ruw werden om geschoven. Nu denk je misschien, aha die larven eten dus poep. Maar nee, die larven eten weer andere larven die leven in de poep. Wanneer ze zo’n tien millimeter groot zijn, duiken ze onder of naast de hoop in de grond om in drie dagen te verpoppen. Dan komen ze tevoorschijn en leven twee tot drie maanden als strontvlieg, mits ze niet zelf gegeten worden door vogels of spinnen, of doodvriezen. Normaal zijn ze er van april tot oktober, eind januari is misschien wat vroeg.

PS. Nee, we hebben geen schapen, maar sopten in de buurt door de polder over een schapenpad.

Ilse Vandenbussche houdt van de natuur, maar ze heeft er nog geen verstand van. Onder het motto ‘houd het klein en simpel’ verdiept ze zich in alles wat groeit, kruipt en vliegt in en rond haar huis.

www.ilsevandenbussche.nl

Credits voor de foto bovenaan deze pagina gaan naar Marc Brouwer

 

Write A Comment